De eerste zes maanden van mijn overgang van de wetenschap naar de muziek zijn intensief, inspirerend en vol nieuwe ervaringen geweest. Ik debuteerde als solist met orkest in een klavecimbelconcert van Bach, gaf mijn eerste solorecital op klavecimbel en verkende nieuwe muzikale horizonten door jazz en blues op klavecimbel uit te voeren. Tegelijkertijd liep mijn universitaire werk gestaag door, niet in de laatste plaats vanwege een onderzoeksvisitatie en andere verantwoordelijkheden bij het Radboudumc.

In deze periode springt één constante eruit: de onuitputtelijke energie die muziek geeft. De levenskracht die zij losmaakt is opmerkelijk – bijna therapeutisch. Haar schoonheid herinnert mij eraan dat de mensheid, ondanks polarisatie, oorlogen en klimaatuitdagingen, ook in staat is tot verheven prestaties. Negativiteit is vergankelijk; kunst blijft en trotseert de eeuwen.

In die geest voelde het bijzonder waardevol om afgelopen november in de Ericakerk in Ede een langgekoesterde wens te vervullen: muzikale werelden samenbrengen die op het eerste gezicht ver uit elkaar lijken te liggen. Barok en blues naast elkaar plaatsen in één programma – van Bach tot Blues – voelt voor mij als een natuurlijke voortzetting van de multidisciplinaire benadering die ik jarenlang in de wetenschap heb gekoesterd. Ik geniet er enorm van hoe goed het klavecimbel past bij de klank van ragtime en vroege jazz, en daarom deel ik graag mijn live-opname van Fats Wallers “Viper’s Drag”, uitgevoerd op klavecimbel.

Sinds juli gun ik mezelf meer tijd voor muziek dan voor wetenschap. Aanvankelijk dacht ik dat ik die tijd vooral achter mijn klavecimbel en piano zou doorbrengen, maar de werkelijkheid blijkt toch iets anders: de eerste fase van mijn terugkeer in de muziek is ook gevuld met organisatorische taken — het selecteren van mooie concertlocaties, het opzetten van inspirerende samenwerkingen, het ontwikkelen van nieuwe programma’s, het maken van nieuwe video’s, enzovoort. Deadlines helpen ons om vooruitgang te boeken, maar ze kunnen ons ook afleiden van de essentie van het leven.

Natuur en muziek bieden mij een tijdloos en natuurlijk tegenwicht aan deze vaak vluchtige staat van zijn. Ik ben diep gefascineerd door het magische vermogen van muziek om ons te verbinden met emoties en indrukken van honderden tot zelfs duizenden jaren geleden. Dit Prélude van de Franse componist Claude Debussy, dat ik onlangs op YouTube heb geplaatst, roept de indruk op van een versteende dans uit het oude Griekenland. Dans en steen lijken misschien tegenstrijdig, maar via muziek weet Debussy deze eeuwenoude dansers uit Delphi toch beweging in te blazen. Zo verbindt dit stuk ons — via Debussy’s emotionele blik als 19e-eeuwse componist — met de esthetische wereld van Griekse beeldhouwers van meer dan twee millennia geleden. Vanuit dat gevoel van tijdloosheid helpt muziek mij te vertragen, los te komen van de onophoudelijke opeenvolging van taken en to-do’s van het moderne leven. Hopelijk biedt deze video jou een kort moment van rust te midden van de voortdurende stroom van deadlines.

Hier gaan we: mijn allereerste post, waarmee een nieuwe fase in mijn leven begint. De afgelopen dertig jaar heb ik mij in de eerste plaats aan de wetenschap gewijd, maar in mijn zoektocht naar mijn bestemming heb ik onlangs besloten om vanaf deze zomer mijn persoonlijke wetenschappelijke loopbaan af te bouwen en ruimte te maken voor muziek. Twintig jaar geleden studeerde ik af aan het conservatorium als pianist, maar helaas bleek het daarna onmogelijk om wetenschap en muziek op professioneel niveau te combineren. Vorig jaar maakte ik echter mijn comeback als concertpianist, en afgelopen voorjaar gaf ik voor het eerst in dertig jaar concerten als klavecinist. Die concerten lieten mij zien dat mijn hart voor muziek groter is dan ooit.

Het was de moeilijkste beslissing uit mijn loopbaan, maar nu is het moment gekomen om mijn hart te volgen. Sinds juli heb ik mijn academische aanstelling als hoogleraar en groepsleider teruggebracht tot 0,45 fte. Deze symbolische verschuiving geeft mij voor het eerst in mijn leven meer tijd voor muziek dan voor wetenschap, al zal ik vanuit een breder perspectief aan de wetenschap blijven bijdragen. Dit proces voelt onwennig en onzeker, maar mijn hart maakt een sprongetje bij het vooruitzicht van de concerten en muzikale projecten die eraan komen. In deze overgang voel ik mij geïnspireerd door het oude gezegde dat niet de bestemming telt, maar de reis ernaartoe. Ik kijk dan ook enorm uit naar deze reis, die voelt als een tocht door prachtige natuur, maar dan zonder Google Maps.

In de komende periode zal ik een persoonlijke website maken, nieuwe YouTube-video’s op mijn kanaal plaatsen (abonneer je gerust hier als je op de hoogte wilt blijven) en mij voorbereiden op de concerten van deze herfst.

Meer informatie over deze concerten vind je hier — je bent van harte welkom!