De eerste zes maanden van mijn overgang van de wetenschap naar de muziek zijn intensief, inspirerend en vol nieuwe ervaringen geweest. Ik debuteerde als solist met orkest in een klavecimbelconcert van Bach, gaf mijn eerste solorecital op klavecimbel en verkende nieuwe muzikale horizonten door jazz en blues op klavecimbel uit te voeren. Tegelijkertijd liep mijn universitaire werk gestaag door, niet in de laatste plaats vanwege een onderzoeksvisitatie en andere verantwoordelijkheden bij het Radboudumc.

In deze periode springt één constante eruit: de onuitputtelijke energie die muziek geeft. De levenskracht die zij losmaakt is opmerkelijk – bijna therapeutisch. Haar schoonheid herinnert mij eraan dat de mensheid, ondanks polarisatie, oorlogen en klimaatuitdagingen, ook in staat is tot verheven prestaties. Negativiteit is vergankelijk; kunst blijft en trotseert de eeuwen.

In die geest voelde het bijzonder waardevol om afgelopen november in de Ericakerk in Ede een langgekoesterde wens te vervullen: muzikale werelden samenbrengen die op het eerste gezicht ver uit elkaar lijken te liggen. Barok en blues naast elkaar plaatsen in één programma – van Bach tot Blues – voelt voor mij als een natuurlijke voortzetting van de multidisciplinaire benadering die ik jarenlang in de wetenschap heb gekoesterd. Ik geniet er enorm van hoe goed het klavecimbel past bij de klank van ragtime en vroege jazz, en daarom deel ik graag mijn live-opname van Fats Wallers “Viper’s Drag”, uitgevoerd op klavecimbel.