Sinds juli gun ik mezelf meer tijd voor muziek dan voor wetenschap. Aanvankelijk dacht ik dat ik die tijd vooral achter mijn klavecimbel en piano zou doorbrengen, maar de werkelijkheid blijkt toch iets anders: de eerste fase van mijn terugkeer in de muziek is ook gevuld met organisatorische taken — het selecteren van mooie concertlocaties, het opzetten van inspirerende samenwerkingen, het ontwikkelen van nieuwe programma’s, het maken van nieuwe video’s, enzovoort. Deadlines helpen ons om vooruitgang te boeken, maar ze kunnen ons ook afleiden van de essentie van het leven.

Natuur en muziek bieden mij een tijdloos en natuurlijk tegenwicht aan deze vaak vluchtige staat van zijn. Ik ben diep gefascineerd door het magische vermogen van muziek om ons te verbinden met emoties en indrukken van honderden tot zelfs duizenden jaren geleden. Dit Prélude van de Franse componist Claude Debussy, dat ik onlangs op YouTube heb geplaatst, roept de indruk op van een versteende dans uit het oude Griekenland. Dans en steen lijken misschien tegenstrijdig, maar via muziek weet Debussy deze eeuwenoude dansers uit Delphi toch beweging in te blazen. Zo verbindt dit stuk ons — via Debussy’s emotionele blik als 19e-eeuwse componist — met de esthetische wereld van Griekse beeldhouwers van meer dan twee millennia geleden. Vanuit dat gevoel van tijdloosheid helpt muziek mij te vertragen, los te komen van de onophoudelijke opeenvolging van taken en to-do’s van het moderne leven. Hopelijk biedt deze video jou een kort moment van rust te midden van de voortdurende stroom van deadlines.